کلیندامایسین

کلیندامایسین یک آنتی بیوتیک است که برای درمان تعدادی از عفونت های باکتریایی، از جمله عفونت‌های استخوانی یا مفاصل ، بیماری التهابی لگن،عفونت گوش میانی و اندوکاردیت مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین می ‌توان از آن برای درمان آکنه، و برخی موارد استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین استفاده کرد. در ترکیب با کینین می‌توان از آن برای درمان مالاریا استفاده کرد. این ماده از طریق دهان، تزریق داخل ورید و همچنین به عنوان كرم برای پوست یا مهبل قابل استفاده است.

دارای عوارض جانبی شایع شامل تهوع، اسهال، بثورات و درد در محل تزریق است. کلیندامایسین خطر ابتلا به کولیت کلستریدیوم دیفیسیل بیمارستانی را حدوداً چهار برابر می‌کند و بنابراین تنها در صورت مناسب نبودن سایر آنتی بیوتیک‌ها توصیه می‌شود. به نظر می‌رسد مصرف آن در دوران بارداری به طور کلی ایمن است. کلیندامایسین از کلاس لینكوزآمید است که عملکرد آن‌ها به وسیله مسدود كردن باكتری‌ها مانع از تولید پروتئین می‌شوند.

کلیندامایسین برای اولین بار در سال ۱۹۶۶ از لینومایسین ساخته شد. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی (ایمن ترین و موثرترین داروهای مورد نیاز در یک سیستم بهداشتی) است. این دارو به عنوان داروی عمومی تهیه می‌شود و بسیار گران نیست.

کاربردهای پزشکی

کلیندامایسین در درجه اول برای درمان عفونت‌های ناشی از باکتری‌های بی‌هوازی، از جمله عفونت های دندانی و عفونت‌های دستگاه تنفسی، پوست استفاده می‌شود. در افرادی که نسبت به پنی سیلین‌ها حساس هستند، کلیندامایسین ممکن است برای درمان عفونت‌های ناشی از باکتری‌های هوازی نیز استفاده شود. همچنین از این دارو برای درمان عفونت‌های استخوانی و مفاصل، به ویژه موارد ایجاد شده به وسیله‌ی استافیلوکوکوس اورئوس استفاده می‌شود. کاربرد موضعی کلیندامایسین فسفات می‌تواند برای درمان آکنه‌های خفیف تا متوسط باشد.

اثرات جانبی مصرف کلیندامایسین

عوارض جانبی دارویی متداول همراه با درمان با کلیندامایسین که در بیش از ۱٪ از افراد یافت می‌شود

شامل: اسهال، کولیت شبه شکمی، تهوع، استفراغ، درد شکم می‌باشد. دوزهای زیاد (داخل وریدی و خوراکی) ممکن است باعث طعم فلزی شود.

عوارض جانبی دارویی رایج همراه با فرمولاسیون موضعی – که در بیش از ۱۰٪ از افراد یافت می‌شود – عبارتند از: خشکی، سوزش، خارش پوستی و لایه برداری از پوست (لوسیون ، محلول).

کلستریدیوم دیفیسیل

کولیت سودوممبرانوس یک بیماری بالقوه کشنده است که معمولاً با کلیندامایسین همراه است، اما با سایر آنتی بیوتیک‌ها نیز رخ می‌دهد. رشد بیش از حد کلستریدیوم دیفیسیل، که ذاتاً در برابر کلیندامایسین مقاوم است، منجر به تولید سموم می‌شود که باعث طیف وسیعی از عوارض جانبی، از اسهال گرفته تا کولیت و مگاکولون سمی می‌شود.

کاربرد‌های کلیندامایسین در دامپزشکی

کاربردهای دامپزشکی کلیندامایسین کاملاً مشابه علائم انسانی آن است و شامل درمان پوکی استخوان، عفونت‌های پوستی و توکسوپلاسموز است که داروی ارجح در سگ‌ها و گربه‌ها است. یک نقطه ضعف در مصرف کلینداماسین در حیوانات این است که مقاومت باکتریایی می‌تواند نسبتاً سریع توسعه یابد. علاوه بر این مشکلات دستگاه گوارش نیز ممکن است رخ دهد.

منابع

https://en.wikipedia.org/wiki/Clindamycin

https://www.drugs.com/monograph/clindamycin-hydrochloride.html

https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMcp070747

The post کلیندامایسین appeared first on پیشگامان شیمی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *