پروژسترون

پروژسترون (P4) یک دارو است که البته به طور طبیعی به صورت هورمون استروئیدی در بدن نیز ساخته می‌شود.

پروژسترون انواع مختلفی از عملکردهای مهم را در بدن دارد (در چرخه قاعدگی، بارداری و جنین زایی انسان و سایر گونه ها دخیل است). همچنین در تولید سایر استروئیدهای درون زا از جمله هورمونهای جنسی و کورتیکواستروئیدها نقش دارد و بر عملکرد مغز به عنوان یک سلول عصبی تاثیرگذار می‌باشد. پروژسترون متعلق به گروهی از هورمون‌های استروئیدی به نام پروژستوژن‌ها است که به طور عمده در ترکیب با استروژن‌ها در هورمون درمانی برای درمان علائم یائسگی و پایین بودن سطح هورمون جنسی در زنان استفاده می‌شود.

پروژسترون را می‌توان از طریق دهان، از طریق واژن و از طریق تزریق به عضله یا چربی مصرف کرد.

اغلب پروژسترون یا بدون عوارض جانبی است یا اینکه عوارض جانبی کمی را به همراه دارد. ازجمله عوارض جانبی مصرف پروژسترون می‌توان به تغییر خلق و خوی اشاره کرد.

اگر پروژسترون به صورت خوراکی یا با دوزهای بالا مصرف شود، برخی از عوارض جانبی مرکزی از جمله آرام بخش بودن، خواب آلودگی و اختلال شناختی نیز می‌توانند رخ دهند. این دارو یک پروژسترون طبیعی است و از این رو آگونیست گیرنده پروژسترون (PR)، هدف بیولوژیکی پروژستوژن‌های مانند پروژسترون درون زا است. پروژسترون ماده ضد اثرات استروژن در قسمت‌های مختلف بدن مانند رحم است و همچنین اثرات هورمون آلدوسترون را مسدود می‌کند.

پروژسترون برای اولین بار به صورت خالص در سال ۱۹۳۴ جدا سازی شد.

بعداً در همان سال بعنوان دارو در دسترس قرار گرفت. ازجمله مدروکسی پروژسترون استات و نورتریسترون، پروژسترون‌های مصنوعی هستند که از پروژسترون مشتق شده اند و به عنوان دارو نیز استفاده می‌شوند.

این دارو در سال ۲۰۱۶ با بیش از ۳ میلیون نسخه، ۱۸۹مین داروی تجویز شده در ایالات متحده بود.

موارد منع مصرف داروی پروژسترون

موارد منع مصرف پروژسترون شامل حساسیت به پروژسترون یا پروژستون‌ها، پیشگیری از بیماری های قلبی عروقی (هشدار جعبه سیاه) ، ترومبوفلبیت، اختلال ترومبوآمبولیک، خونریزی مغزی، بیماری یا اختلال در عملکرد کبد، سرطان پستان، سرطان‌های اندام تولید مثل، خونریزی واژینال، قاعدگی های از دست رفته، سقط جنین یا در مواردی که فرد سابقه هر یک از این بیماری‌ها را داشته باشد.

پروژسترون در افرادی که شرایطی دارند که ممکن است تحت تأثیر احتباس مایعات (مانند صرع، سردردهای میگرنی، آسم، اختلال عملکرد قلبی و عملکرد کلیه) باشد باید با احتیاط مصرف شود. همچنین در بیماران مبتلا به کم خونی، دیابت قند، سابقه افسردگی، حاملگی خارج رحمی، بیماری ونیر و پاپ اسمیر غیر طبیعی باید با احتیاط استفاده شود. استفاده از پروژسترون در دوران بارداری و شیردهی توصیه نمی‌شود. با این وجود، آکادمی اطفال آمریکا، معمولاً این دارو را در دوران شیردهی ایمن می‌دانند، اما نباید در طی چهار ماه اول بارداری استفاده شود. برخی از فرمولاسیون‌های پروژسترون حاوی بنزیل الکل هستند، و در صورتی که به نوزادان نارس داده شود، به احتمال ممکن است منجر به “سندرم نفس نفس زدن” بسیار کشنده شود.

منابع

https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/13697130500148875

https://en.wikipedia.org/wiki/Progesterone_(medication)

https://psycnet.apa.org/doiLanding?doi=10.1037/1064-1297.15.5.427

https://en.wikipedia.org/wiki/Special:BookSources/978-1-4613-2157-6

The post پروژسترون appeared first on پیشگامان شیمی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *